آتشي در جان او افکنده بود

درد پروانه ز درد شمع بود

شمع هم از درد پروانه فروزان گشته بود

  نگاهم با نگاهت اشنا شد

 ز بیداد دو چشم ابی تو

درون سینه ام غوغا به پا شد  

بگیر از من این گل یادبودی

که تنها لایق این گل تو بودی

فراوان امدند این گل بگیرند

ندادم چون عزیز من تو بودی

سینه ای سوخته از اتش هجران دارم

سالهاست ز غمت سر به گریبان دارم

یا که جانم بستان یا به وصالت برسان

بیش از انها نه دگر طاقت هجران دارم